Herinnering aan Pier

Pier kent een lange geschiedenis. Matronenstenen die in Frankische graven waren verwerkt, zijn waarschijnlijk afkomstig uit een Romeins tempelcomplex niet ver van het dorp – daarop wijzen archeologische vondsten, Het staat vast dat Pier in de vroege middeleeuwen bewoond was. Dit blijkt uit Merovingische graven uit de 6e eeuw, die onder de kerk en op een andere plek in het dorp zijn ontdekt.
Een kerk met een parochie wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in 922. Tot de parochie van Pier behoren tot 1804 Jüngersdorf, Stütgerloch, Luchem, Lucherberg, Merken, Schophoven met Müllenark, Pommenich en Vilvenich; in 1806 komt nog Bonsdorf erbij. In het dorp liggen verschillende boerderijen die tot diverse kloosters behoren, zoals Gerresheim en Brauweiler.
Vanaf de hoge middeleeuwen beslissen de graven, en later de hertogen van Jülich, eeuwenlang het leven van de mensen. De dorpen van de parochie Pier vormende dingstoel Pier–Merken. In dit rechtsgebied spreken schepenen recht en beheren zij het burgerlijke gemeenschapsleven. Ambtenaar van de dingstoel Pier–Merken is voor meerdere generaties een baron van Müllenark. Daar, in Müllenark, vinden doorgaans ook de rechtszittingen plaats.
Sinds de 18e eeuw wonen er enkele joodse families in Pier. Zij hebben hun begraafplaats ongeveer 1,2 km ten noorden van het dorp, aan de Lendersdorfer Mühlenteich.
Met de intocht van het Franse revolutionaire leger in 1794 zijn ook de dagen van het hertogdom Jülich geteld. Kerk- en kloosterbezit wordt onteigend en verkocht. Nieuwe bestuursvormen vervangen de oude Dingstoel. Onder Pruisisch bewind ontstaat in 1816 uit de Franse Mairie burgemeesterij Pier, met de plaatsen Pier, Schophoven, Lucherberg, Luchem, Jüngersdorf en Stütgerloch. In 1934 gaat het burgemeesterij op in het ambt Lucherberg.
Pier blijft ook in de 19e eeuw overwegend agrarisch van karakter. Arbeiders die in de industrie in de omgeving werkzaam zijn, moeten deels lange afstanden te voet afleggen. In 1903 vestigt de lompensorteerfabriek A. Heymann zich in Pier; naast de reeds bestaande brouwerij Wirtz is dit lange tijd de enige grotere werkgever in het dorp.
In 1908 wordt Pier het eindpunt van de tramlijn vanuit Düren, die zowel personen- als goederenvervoer verzorgt. In 1927 wordt de lijn doorgetrokken tot Inden. In 1965 wordt het personenvervoer omgezet in busvervoer, het goederenvervoer stopgezet en de rails verwijderd.
De elektriciteitsvoorziening van het dorp gaat in 1908 van start; een waterleiding wordt pas tussen 1939 en 1941 aangelegd.
De Tweede Wereldoorlog, veroorzaakt door de grootheidswaanzin van het naziregime, eist een hoge tol aan mensenlevens. In een concentratiekamp werd een inwoner van Pier vermoord, die aanhanger was van de communistische partij. De nog in Pier wonende familieleden van de joodse familie Cahn werden als vermist beschouwd. Meer informatie over de joodse medeburgers vindt u op het bord „N02 Herinnering aan de joodse inwoners”.
De gevechten tussen de Amerikaanse en Duitse troepen om de rivierovergangen over de Inde en de Rur in de herfst/winter van 1944/45 hebben grote delen van de regio in puin gelegd. In Pier is de situatie bijzonder ernstig. Bij het einde van de oorlog staat daar geen enkel onbeschadigd gebouw meer; de gemeente is bijna onbewoonbaar. Vele jaren na het einde van de oorlog zijn de verwoeste huizen weer opgebouwd en ontstaan er nieuwe woonwijken.
Halverwege de jaren zestig vestigt zich een bedrijf voor apparatenbouw en een bedrijf voor machine- en staalbouw op het braakliggende terrein van de voormalige lompensorteerfirma en in de directe omgeving van deze firma. Na 1971 ontstaat ten noorden van de Rur, in de buurt van de uitgravingsput van een voormalige grindgroeve, het industrieterrein Pier.

Maart 2005:	Begin van de hervestiging
Mei 2008:	Laatste mis in de kerk van Pier
Febuari: 2012:	Sloop van de kerk
September 2013:	De hervestiging is voltooid

Het oude Pier bestaat niet meer; de naam leeft voort als een zelfstandig stadsdeel van de hervestigingslocatie Langerwehe-Pier. Meer  over de hervestingbij Punto „S05 Umsiedlung Pier „.