Hof Lützeler
Archeologisch onderzoek (1991-1993) toonde aan dat de hervestigingsplaats Inden/Altdorf sinds de 1e respectievelijk 3e eeuw met verschillende onderbrekingen door de Romeinen werd bewoond. Soms werd het gebied bebouwd als een gehucht en in de 7e eeuw bleven maar twee boerderijen (Gut Lützeler “A” en “B”). Alleen de Niederburg (=burcht in het laagland), de zetel van Lützeler, is bewaard gebleven.
De vroegere statige boerderij kent een lange geschiedenis en dateert uit de 14e eeuw. De naam Lützeler is afgeleid van de voormalige eigenaar, de jonker Johann Vruntgin von Lutzelen. De spelling is regelmatig veranderd: Lützen – Lutzelen – Lützenich – Lutzenem – Lützeln.
Vanaf 1626 is het in het algemeen Lützeler, Lützler. In 1393 legen wij van Jonker Johann Vruntgin von Lutzelen, die zijn boerderij in Lucherberg in 1398 verkocht aan Carsilius von Palant zu Breidenbend. Tegelijkertijd verwierf hij de boerderij in Lutzeler van Peter von Loyvenberg, wethouder van de stad Aken, zijn vrouw en haar zus. Ze lijken tot de familie Vruntgin en dus tot de familie Palandt te hebben behoord. Het is niet bekend hoe lang zij de bezittingen in bezit hadden. De eigenaren wisselden regelmatig.
Aan het einde van de 16e eeuw was Bernard von Merode, heer van Rummen, in het bezit van de inkomsten. Op 20 juli 1840 werd de boerderij, die tot de gemeente Langerwehe behoort, op een openbare veiling verkocht. In 1844 kocht de familie Scheuer de boerderij. Het bedrijf is eigenaar totdat het wordt verkocht aan Rheinbraun (tegenwoordig RWE Power AG) om de huidige hervestigingslocatie Inden/Altdorf te kunnen ontwikkelen op de enige aaneengesloten open ruimte in de gemeente die niet wordt gebruikt door dagbouwmijnen.
Oorspronkelijk was Haus Lützeler een rechthoekig boerenerf uit de 17e en 18e eeuw, dat aan drie zijden omgeven was door gebouwen.
In het zuidwesten stond een herenhuis uit de 16e eeuw; in het zuiden was de binnenplaats niet bebouwd, maar aan de overkant van de gracht lag een tuin. De binnenplaats was omgeven door brede grachten, zodat het landhuis alleen via twee ophaalbruggen te bereiken was. In de Middeleeuwen werd het complex aangevuld met twee extra grachten op een afstand van 20 meter en 100 meter van de hoofdgracht. De buitenste grachten werden na de Tweede Wereldoorlog droog gelegd.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het landhuis verwoest en niet herbouwd; Haus Lützeler liep ook aan de boerderijgebouwen aanzienlijke schade op.
In 1990 werd het gebied rond Haus Lützeler met de kerken, de basisschool, de kleuterschool en de Driesch het sociaal-culturele centrum van de hervestigingslocatie. Eind jaren negentig verkocht Rheinbraun het monumentale pand aan een projectontwikkelaar die het renoveerde. De boerderijgebouwen werden privéwoningen en er werden nieuwe appartementen gebouwd op het gebied van het voormalige landhuis.
Het voormalige tuingedeelte werd aangewezen als woonwijk (het huidige Pumpengasse). De voormalige drooggelegde gracht rondom de tuin is een openlijk groengebied, loopt door een heg langs de Geuenicher Straße en is daardoor nog steeds herkenbaar.